เมื่อ 6 วันก่อนมีข่าวสะเทือนวงการแม่ลูกออนไดฯ เข้าไปอ่านไดฯยอดฮิตติดชาร์ตนี้ (ไม่ต้องเ่อ่ยนาม ไม่ต้องทำลิ้งค์ เค้าก็รู้กันทั้งวงการว่าไดฯไหน) เจ้าประจำของเรา ไดฯที่คุณแม่ยังสาวและสวยมากเป็นคนเขียนถึงลูกสาววัยซน น่ารักและทะเล้นมากๆ และ คุณพ่อสุดหล่อสุดซ่าส์ เพราะไดฯหน้านั้น เจ้าของไดฯตัดสินใจหยุดการเขียน

อ่านจนจบทำให้เราอึ้งอยู่หลายนาที น้ำตาคลอๆ จะพิมพ์เม้นท์อะไรก็เม้นท์ไม่ถูกเลย มือไม้สั่น (เรื่องจริง) เลยเขียนได้แค่ว่า You are always on my mind… เพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ (แต่ใช้สื่อเพลงเก่าไปหน่อยนะป้า... )

ว่าแล้วคืนนั้น ก็ใช้เวลาหลายชั่วโมงมาเปิดไดฯหน้าก่อนๆของตัวเองที่เซฟเอาไว้ อ่านไปก็ยิ้มไป ย้อนให้คิดถึงความรู้สึกในวันที่เขียนไดฯหน้านั้นๆ จำได้บ้าง แม่นบ้าง เลือนบ้าง แต่โดยรวม คือมีความสุขในการเขียนไดอารี่ออนไลน์ พร้อมๆกับถามตัวเองด้วยว่า เราทำไดอารี่ออนไลน์ทำไม ทำไมเราถึงทำ... ทำไม ทำไม ทำไมๆๆๆๆ

ยังกลับไปอ่านไดฯหน้านั้นทุกวัน อ่านคอมเม้นท์ทุกคอมเม้นท์ (ยังกะไดฯตัวเอง??) มีทั้งขอร้อง เศร้า ขู่ว่าจะเลิกเขียนเหมือนกัน เพื่อนๆน่ารักกันจริงๆ รับรู้ถึงความรัก ความผูกพันต่อ เธอผู้เป็นที่รักใคร่ของทุกๆคน มิตรภาพบนโลกไซเบอร์นี้มีจริง สัมผัสได้ด้วยใจ จดๆจ้องจะเขียนเม้นท์อีกที ให้น้องได้รับรู้ถึงความรู้สึกถึงพี่คนนี้บ้าง นอนก่ายหน้าผากอยู่หลายคืน ผ่านไปคืนแล้วคืนเล่าด้วยความรู้สึกค้างคาว่า ยังไม่ได้ระบายบอกเล่าความรู้สึกให้น้องได้รับทราบ แล้วถ้าพี่เม้นท์ยาวเฟ้ยขนาดนี้ น้องคงเห็นแล้วจะเป็นลม เลยเขียนลงไดฯตัวเองดีกว่านะคะ จะได้ไม่กวนพื้นที่ของน้อง

จำได้ว่าวันแรกที่เราเริ่มรู้จักและได้อ่าน เป็นตอนครบรอบวันสำคัญของคนสองคนจนเป็นสาม (แล้วคนที่สี่??) โยงไปโยงมาจนรู้ว่าลูกสาวตัวน้อยคนนี้ เป็นขวัญใจออนไดฯของหลายๆคน เราเองก็เป็นแฟนคลับในทันใด

บางทีอัพไดฯที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องลูกๆ (เช่นตอน What kind of world do you want) คุณสามีมักจะถามว่า อัพเรื่องไร ไม่เห็นเกี่ยวกับลูกเลย ก็เราอยากจะเขียนหรือนำเสนออะไรก็ตามใจเราซิคะ เมื่อวานบอกพี่หมูชายว่า ไดฯยอดฮิตนี้จะหยุดอัพแล้วนะ อยากจะเขียนอะไรแทนใจหน่อย พ่อไม่มีทักท้วงเลย แต่ถามว่าทำไมเค้าถึงเลิกเขียน ตอบ.. เหตุผลส่วนตัวและครอบครัว (สั้น ง่าย เจ้าหนูจำไม จะได้ไม่ถามต่อ - -“ )

ไดฯนี้เป็นเพียงไม่กี่ไดฯที่พี่หมูชายรู้จัก ขนาดไปเดินห้างเรายังปรี่เข้าไปในร้านจิม พอหาชุดเมดอินไทยแลนด์เจอ ยังหยิบมาโชว์ให้พี่หมูชายดู พี่แกก็เลยช่วยกันหาใหญ่เลย แต่ไม่ได้ซื้อ.. หวังจะกลับไปซื้อที่เมืองไทย ตอนออกบู้ท แล้วนี่ถ้ากลับเมืองไทยจะไปตามหาบู้ทของน้องได้ที่ไหนหละคะ ลูกสาวพี่ก็กำลังโตวันโตคืน (หุหุ ตัดพ้อ...)

ปกติพี่ไม่ค่อยได้มีอารมณ์ศิลป์พิมพ์ได้ยาวๆหรอกนะคะ จะทำได้ขนาดนี้พี่ต้องรวบรวมกำลังฮึดอยู่โข ก็ไม่มีอะไรมากหรอกคะ (แล้วข้างบนมันคืออะไร??)  พี่เคารพในการตัดสินใจของน้อง พี่เข้าใจ น้องมีสิทธิ์เต็มที่ในการจัดการกับไดฯของน้องเอง แต่การที่ไดฯของน้องเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคนหลายๆคน รวมถึงพี่ด้วย เปิดมาทีไรก็ไม่ผิดหวังในรูปและเรื่องราว แต่มาวันหนึ่งก็จะไม่ได้เห็น ก็คงต้องคิดถึงเป็นธรรมดา...

น้องเหมือนเป็นคนของประชาชน เป็นเซเลบ เป็นไอดอล ฯลฯ ความเป็นส่วนตัวก็ลดลงไป มีคนมาเยี่ยมไดฯและฝากคอมเม้นท์ไว้เยอะ เวลาตอบคอมเม้นท์ทีก็ยาวและใช้เวลานาน ลูกกำลังอยู่ในวัยซน วัยเรียนรู้ น้องคงอยากจะให้เวลากับลูกมากกว่า แต่นานๆเอารูปและมาอัพบ้างหละ พอเป็นไปได้ไหม??...

...ยังแอบมีความหวัง...

I’m sad.  (เหมือนคู่แฝดเค้าบอก)

Toronto  August  26, 2008  110: 22328

So long